Zijkanaal C

Weer: zwaar bewolkt, beetje miezerig, 7C
Route: van de veerpont in Spaarnwoude naar Haarlemmerliede. Traject is onderdeel van LAW Stelling van Amsterdam

Wat is de Stelling van Amsterdam? De Stelling van Amsterdam is een 135 km lange verdedigingskring op 15-20 km rond de hoofdstad Amsterdam welke grotendeels tussen 1881 en 1914 door het Departement van Oorlog is gebouwd. Het omvat 3-5 km brede onderwaterzettingen (inundaties) en 36 forten, twee kustforten, twee vestingen, vier batterijen en twee kustbatterijen. Daarnaast zijn er nog veel meer inlaatsluizen, nevenbatterijen en magazijnen geweest. Dit alles om het als nationaal reduit, als laatst te verdedigen gebied, van het Koninkrijk der Nederlanden te kunnen verdedigen. De Stelling is in 1996 geplaatst op de Lijst van het Werelderfgoed van de UNESCO vanwege haar waarde voor de mensheid. Heden worden de forten voor diverse doeleinden gebruikt, zoals een wijnhandel, kinderopvang en schietvereniging. (bron http://www.stelling-amsterdam.nl/ )

Ik heb met R afgesproken bij de parkeerplaats van restaurant de Zoete Inval in Haarlemmerliede. Daar laten we één auto achter en rijden met de andere naar het parkeerterrein van de veerpont in Spaarnwoude. Ik mag van R tijdens dit ritje niet te veel opletten en om me heen kijken omdat we een groot gedeelte via dezelfde weg gaan teruglopen, en dan zou de verrassing er af zijn. Maar dat is lastig, want ik rijd.
Het plan is dat we verschillende wandelroutes tussen Krommenie en Leiden gaan volgen, verdeeld over een aantal etappes en samengesteld uit verschillende LAW's. We beginnen bij de veerpont in Spaarnwoude,  omdat we daar zo'n jaar of 5 geleden zijn geëindigd met één van de etappes van de Stelling van Amsterdam.

We lopen tegen de wind in, over het dijkje langs Zijkanaal C. Het is heel rustig, er zijn geen andere wandelaars en aan de overkant van het water rijdt slechts af en toe een auto. Blijkbaar is dit een populaire honden uitlaatroute want er ligt heel veel hondenpoep. Het toeval wil dat ik net een boterham met paté eet als ik deze constatering doe. Bij de vergelijking die nu opborrelt, wil ik maar niet te veel nadenken. Via het terrein van de openbare Golfbaan Spaarnwoude lopen we naar Zijkanaal B en naar Fort Benoorden Spaarndam. Aan de Redoute ligt een stuk ondergelopen land. Hier zijn veel watervogels: krakeenden, zwanen, ganzen, kuifeenden. De winter is nog niet helemaal weg maar het voorjaar is echt in aantocht want er zijn nog smienten terwijl ook al grutto's overvliegen.

We gaan naar het volgende fort: Fort Bezuiden Spaarndam. Hier is een wijnhandel en kinderopvang gevestigd. De route voert ons verder langs het haventje van Spaarndam, waar we warme chocomel nemen en twijfelen tussen appeltaart en Bourgondische bitterballen. Het wordt de appeltaart, maar we blijven nieuwsgierig naar de bitterballen. In het café kent iedereen elkaar, worden de aardappels geschild voor de zuurkoolschotel van vanavond en wordt er zware shag gerookt.

Via een weggetje langs de weilanden van Spaarnwoude bereiken we Fort bij Penningsveer. Hier wordt door vrijwilligers hard gewerkt aan de restauratie van het gebouw. Het bestuurslid van het fort, dat toezicht houdt op de werkzaamheden, kijkt naar onze wandelschoenen en vertelt ons dat hij vanaf dit fort naar Santiago de Compostela is gelopen. Omdat hij te veel bagage bij zich had om allemaal in zijn rugzak te dragen en omdat hij de rugzak zat werd, heeft hij ergens in Frankrijk een kruiwagen gekocht en alles daarin geladen. Met  kruiwagen en al is hij de Pyreneeën overgetrokken.

Het Fort bij de Liebrug is het laatste vandaag. Het ziet er slechter onderhouden uit als de andere forten, maar toch is ook dit fort in gebruik, door een wijnhandel en een ruitersportwinkel. Het is mooi dat deze historische gebouwen een nieuwe bestemming krijgen en zo behouden blijven. Het leuke van deze wandeling is dat je wat meekrijgt van de geschiedenis van dit gebied.

Op de parkeerplaats van de Zoete Inval aangekomen herhaalt het auto-ritueel zich, maar dan andersom.  Over een paar weken staan we hier weer, als beginpunt van het volgende traject.

Fort Benoorden Spaarndam

Hoe lopen de hazen

Wandelen
Weer: bewolkt maar helder en droog, +- 3C
Route: 20 km van Winterberg naar Züschen en terug
 
Als ik de gordijnen openschuif, zie ik tot mijn verrassing dat we aan de voet van een bobsleebaan annex skihelling logeren. Blijkbaar is de wolk waarin we gisteren en eergisteren zaten, weggewaaid. Het beetje sneeuw dat gisteren nog op de daken en in de straat lag, is nu helemaal weg. Op de skipiste is een grote machine bezig de dunne laag sneeuw die daar nog ligt, over de kale plekken uit te smeren. Het doet me denken aan een kaal hoofd met een restantje haar aan de linker kant, dat van daaruit over de kale rest wordt geplakt. Geen buitensport kapsel, want niet tegenwind bestendig.
 
We verlaten Winterberg aan de noordkant en komen al snel in het bos terecht op een weggetje dat al van vóór de Romeinse tijd blijkt te zijn. De sneeuw is hier bijna helemaal weg, maar wat er nog ligt is helemaal verijst. Het is verlaten, niemand te zien, alleen wat vogels te horen. De weg slingert door het bos en daalt uiteindelijk af naar Züschen. Daar drinken we koffie bij de bakker en eten versgesmeerde broodjes. Het kleine zonnetje dat vanochtend nog scheen heeft plaatsgemaakt voor donkere wolken.

Via een stijl bospad verlaten we het dorp weer en klimmen omhoog door het bos. Blijkbaar is dit de schaduwkant van de berg want hier ligt nog wel sneeuw. Niet aangestampt of geveegd, het maakt het lopen zwaar. We zien veel sporen van wild: herten (of reeën?), konijnen (of hazen?) en wolven (waarschijnlijk honden). We horen ook een roofvogel (of een trein?) maar die zien we niet.  Het pad slingert dieper het bos in, beneden ons horen we een riviertje stromen. Opeens wijst H naar voren en vraagt aan mij of dat een stoel is die midden op het pad staat. Dan trekt de stoel 1 poot op en blijkt een hert te zijn (of een ree). We blijven muisstil staan kijken. Een paar meter naar rechts blijkt er nog één te staan. Opeens hebben ze ons in de gaten en springen met grote sprongen weg.

We lopen het paadje verder af en klimmen langzaam het bos weer uit.
Het wordt steeds donkerder, er zit sneeuw in de lucht.

Hulpmiddelen

Wandelen
Afstand: 18 km
Route: wordt beschreven als zwaar.
Wandeltijd 3,5 uur
Weer: regen, temperatuur +5C
 Foto: geen, vanwege geen uitzicht

Als ik de gordijnen openschuif, zie ik wel dat het dag is, maar verder zie ik niets. Blijkbaar is de wolk waarin we gisteren zaten nog niet weggewaaid. En uit die wolk valt nu trouwens ook hele fijne miezer regen. Heel fijn, maar niet heus. Ok, wat gaan we nu doen, skiën, langlaufen of wandelen? Skiën lijkt me niet fijn met dit weer. Langlaufen en wandelen trouwens ook niet. Omdat H nog nooit geskied heeft, en dit misschien niet de meest ideale omstandigheden zijn om het eens uit te proberen, laten we deze optie varen. We zetten in op langlaufen, maar de loipes blijken totaal verijst te zijn. En omdat H ook nog nooit gelanglaufd heeft en etc etc gaan we wandelen. Omdat dit ook niet de meest ideale omstandigheden zijn om te wandelen (te weinig sneeuw om met sneeuwschoenen te lopen en te veel ijs om zonder ijzers te lopen) gaan we eerst het dorp in om iets met spikes te zoeken. Na drie keer de hoofdstraat heen en weer te hebben gelopen komen we op aanraden van een buitensportwinkel uiteindelijk uit bij een winkel in hulpmiddelen. Hulpmiddelen! Zoals in rollators en trippelstoelen! Voor stoere buitensporters zoals wij!

De dame in de hulpmiddelenwinkel is, zoals iedereen hier, bijzonder vriendelijk. We moeten vooral plaatsnemen op een aanpasstoel want zij wil ons heel graag helpen met het aanpassen van de hulpmiddelen. Zij trekt de rubber matjes met spijkers om onze schoenen heen en klaar.

Buiten blijkt al heel snel dat deze spikes het lopen heel gemakkelijk maken. We verdwijnen snel het bos in en laten de drukte achter ons. Hier en daar horen we wat vogels, maar omdat de wolk er nog steeds hangt, zien we ze niet. Er komt trouwens ook nog steeds regen uit de wolk.
De route slingert omhoog en omlaag door het bos, prachtig, ook zonder uitzicht. We komen niemand tegen, maar dat kan aan het weer liggen. Twee keer kruist ons bospad een skihelling. Bij skihellingen en liften horen ook Stubes. Van de eerste Stube maken we dankbaar gebruik (heisse Choco und Bratwurst), bij de tweede hadden we iets met Glühwein in gedachten maar vanwege de enorme drukte binnen krijgen we de deur niet eens open. Goh, jammer. Maar niet heus.

We lopen  relaxed verder, in de regen.

De droom van Collega T.

Vandaag een gastblog van Collega T. 

Ik had vannacht zo'n gekke droom. Ik droomde dat ik op verrassingsreis naar de maan ging. Er was wel zuurstof en het was er heel mooi. Er waren ook heel veel Duitsers (waarmee maar weer eens is bewezen dat je ze echt overal tegenkomt!).

En ik dacht steeds: ik moet ReizigerC SMSen, ik moet ReizigerC SMSen dat ik op de maan ben! 

Bij deze, nu weet je het dan.

Ik ben nu weer op de harde wereld achter de PC en ga maar weer aan de slag.

Met de 4daagse het jaar uit

Weer: +- 6C, beetje schraal, af en toe zon, af en toe een bui, matige wind. Echt Hollands weer.

Vandaag staat de eerste training voor de 4 daagse op het programma. P en ik gaan een rondje lopen van zo'n 20 kilometer dat ons door het polderlandschap in de nabije omgeving leidt.

We laten al snel de drukte van de woonwijk achter ons en lopen langs een zijtak van de Zijl de stad uit. Hier loop ik ook vaak hard, het is een van mijn favouriete routes. Rust, veel watervogels, een enkele wandelaar met hond, 's zomers ook roeiers. Voordat we naar het noorden afbuigen houden we even een sanitaire stop bij de AC waarna we via de Blauwemolenweg langs de A4 verder gaan. Links van ons is alleen maar weiland, met inderdaad hier en daar een molen. Rechts van ons gaat een snelle trein voorbij, en het snelweg verkeer, maar het grote geluidsscherm houdt het meeste geluid tegen. Door de goeie gesprekken die P en ik hebben, gaan de kilometers ongemerkt voorbij.

Op de kruising met de Zuidweg slaan we naar links af, de lintbebouwing van Rijpwetering in. Op de hoek met de Oud Adeselaan twijfelen we of we een pauzestop bij restaurant Paerdeburgh zullen houden, maar het tempo zit er zo lekker in dat we door gaan. Zonder dit restaurant had ik trouwens niet geweten dat Joop Zoetemelk in Rijpwetering is geboren. Hij staat trots in de tuin. In brons dan.

Hup verder. De Oud Adeselaan brengt ons in Oud Ade. De molen van hier staat fier te draaien.
De Oud Adeselaan gaat over in de Leidseweg, wat betekent dat we weer richting Leiden gaan. We slaan een kleiner polderweggetje in en komen weer in meer bebouwd gebied. Er cirkelen twee roofvogels boven onze hoofden.

Mooi rondje door Hollands polderlandschap. Leuk en gezellig begin van de 4daagse trainingen en een prettige manier om het jaar uit te lopen.

Schoonmaken

Woensdag hardloopdag, onder andere.
Vandaag staat de route naar de molen op het programma, dat is een rondje van een kilometer of 10.

Bij elke stap die ik doe, laat ik een restanje boosheid en opstandigheid achter me. Dat is het fijne van hardlopen, het maakt grote dingen overzichtelijk en het maakt het hoofd lekker helder. De brei die de afgelopen tijd in mijn hoofd zat, waait per afgelegde kilometer weg.

Mijn goede voornemen voor 2012 is schoonmaken. Afstand nemen. Maar ook (opnieuw) verbinden. Samengevat: wederkerigheid.

Ik ga schoon schip maken met zaken die me de afgelopen tijd alleen maar energie hebben gekost, zonder dat het me energie heeft opgeleverd. Zaken waarin ik heb geïnvesteerd zonder dat het me wat bracht. Afstand nemen van zaken die er ongemerkt eigenlijk niet eens meer zijn.

Alleen de gedachte al maakt me een stuk lichter. Het geeft me weer ruimte en energie en aandacht voor nieuwe zaken. Nieuwe zaken die zich voorzichtig aandienen, maar die er zeker zijn.

Het geeft ook ruimte voor zaken die er al waren, en die liggen te wachten tot ik ze eindelijk eens opmerk en waardeer. Zaken die ik heb genegeerd en ontkend.

Er rolt af en toe een traan over mijn wang.
Van verdriet? Nee hoor.
Van vreugde? Ook niet.
Gewoon, door de wind.

Van zure chocomel en huilende wolven

En dan nu het verhaal bij de foto van de vieze voorruit.

Februari 2005, Yellowstone National Park. Het is rond half 7 's ochtends, en ongeveer -23C. Zwager heeft huilende wolven gehoord. Dat betekent stress. Niet omdat er wolven zijn, maar juist omdat ze er zijn.  De wolven zijn zo'n beetje de belangrijkste reden dat we midden in de winter in Yellowstone National Park op ski's en sneeuwschoenen rondbanjeren. Dan is de kans namelijk groot dat je wolven tegenkomt, omdat de prooidieren waarop ze jagen, zoals rendieren, bizons, herten en elanden in de lager gelegen gebieden overwinteren. In de zomer trekken ze weg in de hoger gelegen gebieden.

Yellowstone is het oudste nationale park van de USA (opgericht in 1872), heeft de grootste concentratie van actieve geysers in de wereld (waaronder Old Faithful), is één van de meest geologisch dynamische gebieden ter wereld (lees: heeft een supervulkaan ter grootte van de provincies Utrecht en Zuid Holland, die nu statistisch gezien, na zo'n 640.000 jaar weer eens toe is aan een enorme uitbarsting) en ligt op een gemiddelde hoogte van zo'n 2440 meter.  In de winter ligt het park onder een dik pak sneeuw en wordt alleen de noordelijke weg door de Lamar Vally sneeuwvrij gehouden. Als je van het noordelijke gebied naar het westelijke gebied wilt, moet je gebruik maken van een speciaal voertuig met rupsbanden. Verder verplaats je je met cross country ski's of met sneeuwschoenen.

We besluiten het ontbijt over te slaan en rennen met een thermosfles warme chocomel en camera's naar de auto toe. Daar dreigt de voorruit een snel vertrek te verhinderen. Er heeft zich een dikke laag ijs op afgezet. Bij gebrek aan een ijskrabber proberen we met een creditcard wat kijkgaten in de ruit te krassen. Zonder succes. Ondertussen horen we het gehuil van de wolven langzaam wegtrekken en Zwager wordt erg zenuwachtig. Zo dichtbij en dan toch niet zien! Dat mag niet! Tot mijn schrik schroeft Zwager de thermosfles open en gooit de gloeiendhete chocomel over de voorruit, in een poging de boel snel te ontdooien. Zonder succes. Integendeel, de chocomel vriest vast. Gelukkig barst de ruit niet door de temperatuurverschillen. Wat nu? Nu hebben we én geen zicht én geen licht meer in de auto. 
We stappen toch maar in, zetten de voorruitverwarming op zijn hoogst en Zwager steekt zijn hoofd uit het zijraam (bij -23C) en rijdt weg. Voor een argeloze voorbijganger moet dit er op zijn minst merkwaardig uitzien. Maar omdat het half 7 in de ochtend is,  -23C en we in the middle of nowhere zijn, in een gebied zonder gsm bereik en zonder internet, zijn er weinig argeloze voorbijgangers.

Langzaam ontdooit de smurrie op de voorruit en zakt treurig naar beneden. De ruitenwissers zwiepen de chocoflatsen opzij en we krijgen weer wat zicht. Gelukkig, dan kan het raam ook dicht! Na een tijdje verspreidt zich een zurige lucht in de auto. Mijn vraag aan Zwager hoe lang hij zijn sokken al aan heeft, wordt beantwoord met een vuile blik. De zure lucht wordt sterker en ik krijg lichtelijke braakneigingen. Gelukkig zien we onderweg wolven en kunnen we uitstappen. 

Als ik naast de auto sta zie ik dat de chocotroep van de ruit in de luchtroosters en de motorkap is gedropen. Door de warmte is de boel zuur geworden, en de verwarming heeft de zure lucht naar binnen geblazen.
Maar we hebben wel wolven gezien.